Anifit Nederland » Blog » Een once in a lifetime dog

Een once in a lifetime dog

Gepubliceerd op 24 maart 2019 23:44

Once in a lifetime dog





Iedereen die honden heeft gehad kent het vast wel. En niet alleen bij honden je hebt natuurlijk ook de once in a lifetime katten, en ook daar heb ik een verhaal over maar dat is voor een andere keer.



Een once in a lifetime dog , wat is dat ?

Een hond waar je een hele speciale band mee hebt of hebt gehad. Een soort soulmate maar dan met 4 poten. Ik heb met al mijn honden een speciale band gehad maar er steekt er 1 met kop en schouders boven uit. Met hem had ik een ongekend sterke band wat ik met geen van mijn andere honden heb gehad, hoe gek ik ook op ze ben maar deze was speciaal.



Ik woonde toen met mij ex samen ,we hadden net een hond moeten laten inslapen en hadden nog een andere hond. Een kruising bull-terrier ( uit het asiel) , schat van een beest maar kon zelden met andere honden overweg. Ik wilde graag weer een tweede hond erbij zodat zij een maatje had om mee te spelen.



Ik ging op internet zoeken naar een geschikte hond voor ons. Ik struinde elke site met herplaatsers af en uiteindelijk kwam ik bij een klein asiel in Belgie terecht. Ik zag een foto van een lichtbruine hond en ik was op slag verliefd, ik wist gewoon dat dit mijn hond zou worden.

De volgende dag reden we naar Belgie om kennis te gaan maken met de hond. Toen we richting zijn hok kwamen was hij al flink aan het stuiteren en springen. De man van het asiel vertelde dat hij Rex heette en 9 maanden oud was. Zijn gezinnetje had hem weg gedaan omdat hij veel te druk was, ze een kindje hadden en ze hadden geen tijd voor hem of het paste niet.

Hij was inderdaad een gevalletje ADHD , een kruising sharpei met visla een beetje vreemde combi. Hij werd uit zijn hok gehaald en hij is er niet meer terug geweest . Het klikte direct tussen ons en ik zei dat we hem direct mee zouden nemen als dat ging. Oeps, ik was helemaal vergeten dat we nog een hond in de auto hadden zitten die dit misschien niet zo leuk zou vinden. Dus hebben we ze eerst kennis laten maken en het klikte gelukkig tussen die twee ook prima.

Dus Rex kwam mee naar huis. Het was een echte knuffelkont die heel veel beweging nodig had. We woonde heerlijk aan de rand van het bos en we hadden een grote tuin dus dat was geen probleem. We gingen iedere dag het bos of het veld in zodat ze lekker konden rennen. Hij had nog wel wat training nodig want hij had niks geleerd bij zijn vorige baasjes. Maar hij leerde snel en had er ook plezier in om voor je te werken. Hij was altijd super enthousiast.



Uiteindelijk gingen mijn toen vriend en ik uit elkaar, ik ging het huis uit en nam natuurlijk Rex mee. Ik had in die tijd een eigen zaak en zorgde ervoor dat ik 's middags een uur pauze had om met hem te wandelen. Ik vond een woning naast de zaak dus dat was ideaal, ook ging hij vaak mee naar het werk.

We waren eigenlijk altijd samen en iedereen was gek op hem. We gingen urenlang wandelen en dan moest ik altijd alles erg goed in de gaten houden want meneer was gek op konijntjes jagen. Hij luisterde altijd perfect met en zonder riem. Maar als ik een keer niet oplette en hij het konijn eerder zag dan ik en ik ook maar een seconde te laat was om hem naast me te houden was hij weg. Achter het konijn aan en het enige wat ik kon doen dan was wachten. Wachten en af en toe roepen zodat hij wist waar ik was als hij terug zou komen. Ja , die dombo vergat alles als hij een konijn zag en dus ook vaak waar hij vandaan was gekomen. Maar goed hij kwam altijd weer netjes terug zonder konijn. Klinkt nu alsof het vaak gebeurde , maar dat was niet zo hoor.

Maar Rex had 1 groot probleem. Hij had een voedselallergie ( achteraf gezien) en hij likte zijn achterpoten kapot (hotspot) , dat was verschrikkelijk. Hij had altijd grote wonden aan zijn achterpoten , van alles geprobeerd maar niks heeft geholpen. Ik heb hem zelfs wekenlang met een kap op laten lopen, alles was mooi geheeld. Toen ging de kap eraf en binnen no time was hij weer aan het likken en was weer alles kapot. Verschillende zalfjes geprobeerd maar het hielp allemaal niks. Ook had hij vaak na het eten een hele rode buik. Hij kreeg toen brokken , en ik heb van alles uitgeprobeerd. Uiteindelijk heb ik dan koudgeperste brokken zonder granen en chemische rotzooi ( dacht ik ) gegeven en daar ging die rode buik meestal wel mee weg maar die poten bleven.

Hij was altijd heel actief en ik heb ook wel eens gedacht of die plekken niet komen omdat hij misschien te weinig zijn energie kwijt kon, al ging ik iedere dag met hem wandelen, spelen , zwemmen en van alles . Dus ik besloot hem een spelletje te kopen en hersenwerk te gaan doen met hem. Ik kocht een spel waar hij dan de brokjes moest zoeken door bakjes te verschuiven of eruit te halen. Leuk dacht ik , is hij wel even bezig . Hij had binnen 10 seconden al in de gaten hoe dat ding werkte dus veel moest hij hierbij ook niet nadenken. Damn ik had een slimme hond , elk trucje wat ik hem leerde had hij binnen no time onder de knie. Terwijl hij toch net zo blond als ik was , hahaha .

Maar goed , ook dit hielp niet al was het wel leuk. We hebben echt zijn hele leven met deze problemen gesukkeld. Als ik toen wist wat ik nu weet dan waren veel dingen misschien anders gegaan. In ieder geval had hij beter voer gekregen en ben ik er van overtuigd dat we daarmee de problemen onder de knie gekregen hadden. Maar goed , hij is wel de reden geweest dat ik me veel met voeding heb bezig gehouden en me ervan bewust heb gemaakt wat er voor troep gebruikt wordt in het voer tegenwoordig. En ik denk niet dat ik nu doe wat ik doe als ik hem niet had gehad.



Wij twee hebben heel wat jaren samen gehad en veel avonturen beleefd. We zijn een aantal keren verhuisd, hij was er toen ik zwanger was van mijn oudste dochter en bijna niet meer lopen kon van de pijn, hij was er toen ik mijn oudste dochter kreeg wat direct goed ging, hij was er gewoon altijd bij. Ik heb ooit een aantal dagen en nachten bij hem in de woonkamer geslapen toen hij een maagontsteking had na het eten van een kluif. Hij kon niet lopen van de pijn ondanks pijnstillers en andere medicijnen, wat een hel was dat. Maar dat ging gelukkig weer voorbij.

Uiteindelijk kreeg hij een een of andere onbekende infectie waardoor hij maar bleef afvallen tot hij uiteindelijk alleen nog maar vel en botten was. We hebben alle mogelijke tests bij de dierenarts laten doen maar ze konden er maar niet achter komen waar hij last van had. En uiteindelijk ging het niet meer en hebben we hem in moeten laten slapen. En ik mis mijn maatje nog iedere dag, ondanks dat ik nu ook een fantastische gekke gestoorde boxer heb waar ik hartstikke gek mee ben .

Maar Rex blijft voor mij de once in a lifetime dog .





Heb jij ook een soulmate op vier poten? Die ene heel speciale hond? Ik ben benieuwd wat jouw verhaal is .




«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.